توان نوشتن ندارم...

تمرکز ندارم...

ببخشید...

دلم  نشانه ی  تو گیرد  و بهانه  تو

چگونه پر کشد این دل ز آشیانه تو

دوباره خواب به چشمان من نمی آید

نشسته  روی  لبم  آیه  و ترانه ی تو

 من ماندم و غم رفتن تو، یک دنیا آه و حسرت  یک دنیا ای کاش. آسمان دلم همیشه ابری وبغض

 گلویم همیشه آماده  است تاچشمانم را در حسرت دیدار دوباره ات تر کند.

 یادت در کنج دلم گرد غمی بزرگ را می پاشد .عزیز سفر کرده ام در کوچه باغ خاطراتم همه

 جا رد پای توست.

 من با تو آموخته ها دارم و از تو نشانه ها . یادم نمی رود دست در دست تو با آب آشنا شدم و

 شنا کردن را از تو آموختم. 

روزهای شیرین کودکی ، نوجوانی و همه خاطرات با تو بودن جلوی چشمانم صف بسته اند .

کاش به من یاد داده بودی با غم رفتنت چه کنم ، اینگونه پر کشیدنت را چگونه باور کنم .

 عزیز دلم ، دست کدامین خزان گل ناز وجود تو را این چنین پرپر کرد ؟

کدام لحظه قلب پر مهرت در آغوش مرگ نابهنگام خوابید ؟

کدام لحظه لبانت صدایمان کرد وجوابی نشنید ؟  بدون وداع پر کشیدی...

شاید نمی دانستی که با رفتنت اینگونه خواهیم سوخت....

 نمی دانم این داغ تا کدامین اوج غم مرا با خود خواهد برد اما می دانم دیگر باید با یادت زندگی

کنم و حسرت دیدارت را با خود داشته باشم  وبرای دل تنگم چشم به قاب شیشه ای تصویرت

ببندم شاید کمی آرام شوم.

ای دریغ و وای بر من،ای داد از غم من که با یادت هر لحظه بیشتر از قبل می سوزم و

 نمی دانم چه کنم .

دلم بهانه دوباره دیدنت را می گیرد  با سوز فراقت چه کنم؟ بعد از این همدم اشک، سوز

 دل وناله ی شب خواهم بود...(سینه ی تنگ من و بار غم تو هیهات...)   

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم...

 به ياد آيدين عزيز...

هنوز رفتنت باورمان نشده، بی اختیار چشمهایمان بدنبال تو و گوشهایمان منتظر شنیدن نام زیبای تو از قاب شیشه ای کوچک منزلمان است. نامت نقشی ابدی بر قلب تمام دوستدارانت بسته است...                                  

تا اوج آسمان پريدي و رفتي،اكنون ما مانديم

و حسرت هميشگي ديدن دوباره ي پرش هاي بلندت.

در كجاي آسمان نشسته اي و به خاطرات غمبارمان

مي نگري . چقدر زود و با عجله رفتي،چه بيقرار

رفتي. اينك تنها  جاي خاليت در قاب چشمان پدر و

مادر مانده و بس .

دوباره تكرار مهاجرت پرنده اي از باغ زندگي ،

دوباره هجرت مسافري ابدي .زمين مستطيل كه

عرصه پرش توبود ديگر طعم گام هاي بلندت را

نخواهد چشيد. كاش ميدانستيم بايادت چه كنيم كه تا ابد

مانده چون زخمي برقلبمان وديده هايمان كه

توراهمچنان مي طلبند،بايارانت چه بگوييم كه غم

سنگين هجرانت خميده شان كرده، جاي خاليت را با

چه گلي پر كنند كه قامت بلند تو را در خود نشان دهد

و نماينده ي رخسار پر مهر تو باشد...

گفتمش نقاش را از زندگي نقشي بكش

                        با قلم نقش حبابي بر لب دريا كشيد

           برای دیدن بقیه عکسها به ادامه مطلب بروید...